Ας αγαπήσουμε τον αθλητισμό…

Ο Χρήστος Δαϊρετζής παραθέτει τις σκέψεις του, σχετικά με το ζήτημα των αναπτυξιακών ηλικιών, τον ρόλο των γονιών και το πως όλοι μαζί θα αναβαθμίσουμε τον αθλητισμό στην χώρα μας. 

Ο αθλητισμός είναι θέμα παιδείας. Η παιδεία με την σειρά της θέλει προϋποθέσεις και χρόνο για να υπάρξει. Ο βαθμός δυσκολίας της σύνθεσης αθλητισμού και παιδείας αυξάνεται όταν μιλάμε για τις μικρές ηλικίες, όπου δυστυχώς(όσο σκληρό και αν ακούγεται), εμπλέκονται οι γονείς.

Πηγαίνοντας στην δευτέρα λυκείου πλέον, στα 16 μου χρόνια, θυμάμαι τον εαυτό μου από τότε που ουσιαστικά τον θυμάμαι να είναι μέσα στα γήπεδα. Αρχικά ως ποδοσφαιριστής, έπειτα καταλαβαίνοντας πως… αυτά τα πράγματα είναι δύσκολα και… σωματικά ευκατάστατος τότε, οδηγήθηκα να κάνω από νωρίς αυτό για το οποίο μάλλον είμαι γεννημένος να κάνω, την (αθλητική) δημοσιογραφία.

Μεγαλώνοντας σε μία μικρή κοινωνία, όπως αυτή της Ρόδου και ενός χωριού αυτής μάλιστα, θα αναφερθώ στο ποδόσφαιρο αρχικά στα αναπτυξιακά τμήματα. Από τις πολύ μικρές ηλικίες (κακά τα ψέμματα), ξεχωρίζουν τα παιδιά με ταλέντο, και εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Αντίθετα, αυτά που νιώθουν πως δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά, γεμίζουν με αρνητικά συναισθήματα, και νιώθουν πως δεν είναι τόσο καλά όσο οι συμπαίκτες τους. Αποτέλεσμα όλου αυτού είναι τα παιδιά να μην χαίρονται το ποδόσφαιρο, να γεμίζουν με άγχος και σε ακραίες περιπτώσεις να παρατούν το ποδόσφαιρο.

Εδώ, βέβαια όσο τα παιδιά μεγαλώνουν και φτάνουμε προς το επίπεδο των παίδων(Κ14), εφήβων(Κ16), νέων (Κ20) κτλπ. έρχονται να προστεθούν και οι γονείς. Είναι απολύτως φυσιολογικό θεωρώ, κάθε γονιός να θέλει το καλύτερο για το παιδί του και να θεωρεί πως αυτό είναι το “καλύτερο”. Συχνά βλέπουμε τους γονείς να “φουσκώνουν” τα μυαλά των παιδιών τους, τα οποία δεν μπορούν να μείνουν προσγειωμένα, παρασύρονται και όπως είναι φυσιολογικό… χάνονται.

Έχοντας λόγω της ενασχόλησης μου με την αθλητικογραφία ασχοληθεί και με τα αναπτυξιακά τμήματα, γνωρίζω τέτοια παραδείγματα και πιστέψτε με… στις μικρές κοινωνίες όλο αυτό είναι πιο έντονο.

Αυτό θεωρώ συμβαίνει σε όλα τα ομαδικά αθλήματα. Απλώς, στα αστικά κέντρα ο κόσμος θεωρώ είναι υποψιασμένος και δεν διακατέχεται από “αυταπάτες” γιατί ο ανταγωνισμός γύρω του είναι εμφανής και τεράστιος.

Όσων αφορά τα αθλήματα του στίβου, χωρίς να έχω παραστάσεις και συναναστροφές, έχω την άποψη πως εκεί θα συναντήσεις μια άλλη ομάδα παιδιών και ατόμων. Εκεί νομίζω πως βρίσκεται ο πραγματικός αθλητισμός, όπου τα παιδιά και οι γονείς τους είναι προσγειωμένοι. Θέλω να ελπίζω… δεν είμαι απόλυτος.

Προσωπική μου άποψη, είναι πως πρέπει να υπάρξει παιδεία στον αθλητισμό. Πρέπει οι γονείς να διδάξουν στα παιδιά τους πως πρέπει πρώτα να αθλούνται για τους ίδιους και όχι για να γίνουν πρωταθλητές Ευρώπης στο ποδόσφαιρο ή να σηκώσουν την Ευρωλίγκα. Να μην τα πιέζουν, και να τους διδάξουν πως ο αθλητισμός είναι μια διαφυγή και εκτόνωση από τα καθημερινά προβλήματα.

Να στέλνετε τα παιδιά σας να αθλούνται, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Σημασία έχει να τους γίνει τρόπος ζωής, αυτά με την σειρά τους θα κάνουν το ίδιο στα παιδιά τους και πάει λέγοντας. Αυτό είναι η παιδεία φίλες και φίλοι.

Να είμαστε καλοί άνθρωποι, να χαιρόμαστε τον αθλητισμό που είναι το πιο όμορφο δεύτερων πράγμα στην ζωή μας, να τον νιώθουμε γιατί ο αθλητισμός είναι μόνο συναισθήματα. Είναι στο χέρι μας να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ανθρώπους με όμορφα απέναντι στον αθλητισμό συναίσθηματα. Ας το προσπαθήσουμε και πιστέψτε δεν θα χάσει κάνεις. Ο αθλητισμός πάνω από εμάς όμως για να πάμε μπροστά…

Please follow and like us:
error0

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.