Ένα απόγευμα θλιμμένο

Από τον Λάζαρο Κ.

8 Φεβρουαρίου 1981

Μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μία μέρα μνήμης που άπαντες οφείλουν να σέβονται και να τιμούν. Την απώλεια των 21 χαμένων παιδιών. Αυτό το απίστευτο κοντράστ των συναισθημάτων που εκτυλίχτηκαν εκείνη τη μέρα. Πως μία έκρηξη χαράς έπειτα από μία μεγάλη νίκη-πρόκριση καταλήγει σε λίγα λεπτά σε μία μεγάλη τραγωδία. Παιδάκι ήμουν όταν ρώτησα τον πατέρα μου για εκείνη την μέρα. << Είμασταν με τον νονό σου στην 6. ¨Όταν έληξε το ματς είπαμε να κάνουμε ένα τσιγάρο για να σπάσει το μπούγιο. Μέχρι που ακούσαμε φωνές και ουρλιαχτά από την είσοδο της 7. Κάναμε πολλά χρόνια να ξαναπάμε γήπεδο>>  Εδώ οι οπαδικές προτιμήσεις, τα μίση και οι αντιπάθειες πάνε περίπατο. 21 παιδιά χάθηκαν χωρίς λόγο. Φόρος τιμής και σεβασμός. Τίποτε άλλο. Και όσο λυπηρό και στενάχωρο είναι η απώλεια, άλλο τόσο είναι και η έλλειψη σεβασμού απέναντι σε αυτά τα παιδιά. Θα έπρεπε να ήταν οδηγός για όλους τους φιλάθλους ο χαμός τους. 38 χρόνια μετά τα μέτρα ασφάλειας βελτιώθηκαν. Όχι όμως στο επιθυμητό σημείο. Το να ξαναζήσουμε άλλη μια τέτοια τραγωδία δεν φαντάζει απίθανο. Αυτόν που θα πληρώσει εισιτήριο, θα έρθει στο γήπεδο, θα φωνάξει και κάποιες φορές θα φύγει και σκασμένος, πολιτεία και ομάδες οφείλουν να τον σέβονται. Και να μην τον αντιμετωπίζουν σαν 10ευρο και 20ευρο. Ποδοσφαιρικός πολιτισμός στην  Ελλάδα δεν υπάρχει.

Τα άδεια γήπεδα ο καθρέφτης του ποδοσφαίρου μας. Θα πρέπει να αλλάξουν πάρα πολλά για να επιστρέψει ο κόσμος. Το ποδόσφαιρο όμως είναι μικρογραφία της κοινωνίας. Ας μην το ξεχνάμε. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε…

Please follow and like us:
0

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.