Ωδή στην Αταλάντα και στο πραγματικό ποδόσφαιρο

Από τον Κοσσυβάκη Κώστα

Ένα αφιέρωμα που έχει γίνει κλισέ, όμως δεν γινόταν να μην το κάνω για αυτή την υπέροχη ομάδα του Μπέργκαμο, η οποία μας φέρνει συνεχώς στο μυαλό τους λόγους που αγαπάμε το ποδόσφαιρο.

Γίνεται μία ομάδα από μία μικρή ιταλική πόλη, χωρίς να έχει ρίξει το χρήμα που ρίχνουν μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου να φτάσει, έστω και για λίγο, στο κορυφαίο επίπεδο παίζοντας ένα είδος ποδοσφαίρου τόσο γνώριμο (θα δείτε παρακάτω τι εννοώ) αλλά ταυτόχρονα και τόσο μακρινό από αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε; Γίνεται και το βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας. Η εκπληκτική αρμάδα του Γκασπερίνι είναι ακριβώς αυτό που περιέγραψα. Έχει γίνει τα τελευταία 2-3 χρόνια μια ομάδα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις λεγόμενες “βαριές” φανέλες της Ευρώπης. Έχει γίνει μία ομάδα που συνδυάζει θέαμα και αποτέλεσμα δίνοντας ξεκάθαρα βάση όμως στο πρώτο.

Η Αταλάντα λοιπόν είναι μία ασταμάτητη επιθετική μηχανή που έχει πάντα στο παιχνίδι της “αλγόριθμους”, οι οποίοι είναι ισχυρότεροι από τις αντίπαλες άμυνες που φορτώνονται συνήθως με πολλά γκολ και αρκετό… πονοκέφαλο. Γκόμεζ, Ιλισιτς είναι οι πρωταγωνιστές (όχι όμως “superstars”) με την υπόλοιπη ομάδα να αποτελείται από πολύ σημαντικά “γρανάζια”, χωρίς τα οποία δύσκολα η Αταλάντα θα είχε αυτή τη δυναμική.

Το ωραιότερο όμως με αυτή την ομάδα είναι η νοοτροπία της. Είναι μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις των τελευταίων ετών που δεν παίζουν με σκοπιμότητες. Οι αποδείξεις; Τρανταχτές. Στο πρώτο ματς, με το σκορ στο 4-1 υπέρ της και ενώ ο Γκασπερίνι έχει ζητήσει αλλαγή, όλοι θα περίμεναν να βγάλει κάποιο μεσοεπιθετικό και να περάσει έναν αμυντικό για να διαφυλάξει το αποτέλεσμα. Αμ δε… Δεν λειτουργεί έτσι για τον Ιταλό, ο οποίος έκανε το ακριβώς αντίθετο. Έβγαλε αμυντικό για να περάσει τον Ζαπάτα (σέντερ φορ). Ακόμη μία απόδειξη απόψε… Η Βαλένθια μόλις έχει κάνει το 3-2 και ενώ κάποιοι θα περίμεναν η Αταλάντα να συνεχίσει πιο συντηρητικά το ματς, λίγα δευτερόλεπτα μετά τη σέντρα, σε μία επιθετική της προσπάθεια βρίσκονται 7 παίκτες της γύρω από την αντίπαλη περιοχή. Και εννοείται στην επόμενη φάση δέχτηκε αντεπίθεση, αλλά ποιος νοιάζεται; Η μπάλα είναι διασκέδαση, ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, όχι σκοπιμότητες.

Η ταύτισή μου με αυτή την ομάδα φτάνει έως και το 100%. Όταν τη βλέπω σκέφτομαι τα απογεύματα στην αλάνα, τότε που μας ένοιαζε να βάζουμε γκολ, γιατί ο νικητής θα ήταν αυτός που θα έφτανε πρώτος στα 10, όχι αυτός που θα κρατούσε το 0 πίσω. Τότε που έβγαινε η γλώσσα μας έξω από την κούραση, όμως δεν κατεβάζαμε ρυθμό, γιατί δεν υπήρχε κάτι άλλο. Τότε που αφήναμε την φαντασία μας ελεύθερη, χωρίς να μας νοιάζει αν θα κάνουμε λάθος. Μέσα σε όλα αυτά βλέπω την Αταλάντα και κάνω την αναλογία… Ναι, εμείς ήμασταν 10 παιδιά που παίζανε και τίποτα παραπάνω, ενώ η φετινή Αταλάντα μία ομάδα του υψηλότερου επιπέδου. Κι όμως, στη νοοτροπία υπάρχουν πολλά κοινά. Γιατί το ποδόσφαιρο που μάθαμε στην αλάνα (το ορίτζιναλ, όχι αυτό του εμπορίου) έχει αυτό το χαρακτήρα που έχει δείξει έως τώρα η Αταλάντα. Όσο συνεχίζει να είναι η όαση μέσα στο χάος θα είμαι υποστηρικτής της. Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλες ομάδες το παράδειγμά της και να αποβάλλουν τη σκοπιμότητα, αν και τη σήμερον ημέρα αμφιβάλλω αν κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό.

Please follow and like us:
error0
fb-share-icon0
Tweet 20
fb-share-icon20

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.