ΠΑΝΙΩΝΙΑ – ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Για την νίκη στο Ο.Α.Κ.Α. ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΡΑ μου
01/06/2017
Πανάθα πάμε για την νίκη σήμερα
01/06/2017
Από τον Βαλαβάνη Γ.
Ο Ζαμάνης κράτησε τον λόγο του και την δέσμευση που έχει κάνει δυο φορές, έξω από την Θύρα 5, στους φίλους του ιστορικού που αγωνιούσαν και πάντα θα αγωνιούν για το παρόν και το μέλλον της ομάδας. Ήταν ξεκάθαρος, σαφής και είχε την μεγαλύτερηδυνατή βεβαιότητα για το εγχείρημα του.

“Δεν γίνεται να μην πουλήσουμε παίκτες που ξεχωρίζουν αγωνιστικά, όταν παίζουν στον Πανιώνιο, αυξάνουν την αξία τους και θαφέρνουν χρήματα στον σύλλογο. Για όλους τους παίκτες μπορούμε να διαπραγματευτούμε για να συνεχίσουν σε άλλες ομάδες τηνκαριέρα τους, εφόσον θεωρούν ότι μπορούν να ανταποκριθούν και ταυτόχρονα να είναι κερδοφόροι για τον Πανιώνιο. Η εποχή του “φεύγω απλήρωτος και ελεύθερος” θα τελειώσει. Σας υπόσχομαι, όμως, ότι η ομάδα και με όποιες πωλήσεις κι αν γίνονται, θα είναι στην πεντάδα και θα το αξίζει να είνα”.
Η πρώτη δέσμευση είχε γίνει στα μέσα της περιόδου 2015-2016 και ενώ είχε αρχίσει να διαφαίνεται ότι ο Πανιώνιος  με αγωνιστικήσταθερότητα και παρά την απαγόρευση μεταγραφών για παίκτες άνω των 24 ετών, απομακρυνόταν συνεχώς από τις περιπέτειες υποβιβασμού.
Η δεύτερη δέσμευση στα τέλη της περσινής χρονιάς και ενώ ο Ζαμάνης υπoλόγιζε και πόνταρε στην παραμονή του Ουζουνίδη, ενώ ήξερε ότι θα έφευγε ο Μπακασέτας και του είχε ζητήσει να συμπράξει με τον Πανιώνιο για να υπάρχει το μεγαλύτερο δυνατό οικονομικό όφελος. Ειδικά, η μη αδειοδότηση της ομάδας από την ΟΥΕΦΑ, πείσμωσε πολύ περισσότερο την διοίκηση και προσωπικά τον Ζαμάνη για την προσπάθεια της επόμενης περιόδου, ώστε η ομάδα να βρισκόταν και πάλι σε θέση ευρωπαϊκής εξόδου. Όπως και έγινε.
Στην δεύτερη δέσμευση του, αντιμετώπισε την απρόβλεπτη “κοπάνα” του πρώην προπονητή. Όταν στις 10 Αυγούστου, ο Ζαμάνης “κατέβαζε από το τρένο” τον νυν τεχνικό του Παναθηναϊκού, επέλεξε ξεκάθαρα να υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια του Πανιωνίουκαι πίστευε ακράδαντα ότι η ομάδα ήταν έτοιμη να πορευτεί, χωρίς τον ουσιαστικό δημιουργό της. Όταν στις 11 Απριλίου, δενέδωσε το χέρι του στον ίδιο προπονητή, δεν ήθελε να δώσει “συγχωροχάρτι” σε μια προδοσία που ήταν και σε προσωπικό επίπεδο.
“Περασμένα” ήταν η συζήτηση και συμφωνία με τον Ολυμπιακό, χωρίς καν την ενημέρωση και την άδεια του Πανιωνίου, αλλά όχικαι “ξεχασμένα”.
“Περασμένα” ήταν η οικονομική απαίτηση του προπονητή για ολόκληρο το ποσό του δεύτερου χρόνου συμβολαίου του, με δουλειά 15 ημερών στην προετοιμασία και η συμφωνία αποζημίωσης στο ποσό των 40.000 ευρώ, γιατί ο Πανιώνιος δεν έπρεπε να είχεανοιχτές δικαστικές υποθέσεις για την ευρωπαϊκή αδειοδότηση, αλλά όχι και “ξεχασμένα”.
“Περασμένα” ήταν η δίμηνη προσπάθεια του να υπογραφτεί νέο συμβόλαιο με τον πρώην προπονητή και να του δοθεί ένα από τακορυφαία ποσά αποδοχών (180.000 ευρώ) και να μην συμπεριληφθεί…περιέργως και ρήτρα αποδέσμευσης για να εισέπραττεαντίτιμο και ο Πανιώνιος. Γιατί, ο Ζαμάνης δεν θα είχε πρόβλημα και για τον πρώην προπονητή να έφευγε με…μεταγραφή ακόμακαι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (που λέει ο λόγος για να μην…ψηλώνεται), αρκεί να υπήρχε όφελος και για τον Πανιώνιο.
Έτσι, το χέρι του πρώην προπονητή έμεινε…μετέωρο στην Λεωφόρο και το βλέμμα που αντίκρυσε, τα εξηγούσε όλα.
 
Συνεπώς, το ρίσκο της αναγκαστικής αλλαγής που χρειάστηκε να κάνει ο υπεύθυνος του ποδοσφαιρικού τμήματος ήταν μεγάλο. Γιατί, ήταν ωραία και φανταχτερά τα βεγγαλικά για την δεύτερη συνεχόμενη ευρωπαϊκή εκπροσώπηση, αλλά αν δεν “έβγαινε” ο
Βλάνταν Μιλόγεβιτς, τι θα γινόταν; Μέχρι τον προηγούμενο Δεκέμβριο, η μουρμούρα στην εξέδρα ήταν έντονη για την αποτελεσματικότητα της δουλειάς του Σέρβου τεχνικού. Η φράση “προχωράμε με την…βενζίνη του Μαρίνου” ακουγόταν πλειοψηφικά και ήταν άδικη για τον ταπεινό προπονητή που δούλευε με την ομάδα που παρέλαβε, αλλά απέδειξε ότι μπορούσε να την οδηγήσει στην πρώτη πεντάδα, χωρίς τον πρώτο σκόρερ του, Καρίμ Ανσαριφάρντ.
Και για να λέμε αλήθειες, μεγάλο ρίσκο για την ομάδα, αποτελεί και η νέα, πρόσφατη, αναγκαστική αλλαγή προπονητή στον πάγκο.
Απόλυτως θεμιτή η προσωπική φιλοδοξία του Μιλόγεβιτς να κοουτσάρει άλλη ομάδα και με  μεγαλύτερες αποδοχές, αλλά αποχωρεί εγκαίρως από τον πάγκο και ο Πανιώνιος κάνει τον προγραμματισμό του, ώστε να έχει σύμμαχο και όχι αντίπαλο τον χρόνο για την ευρωπαϊκή εκπροσώπηση και το επόμενο πρωτάθλημα.
Ειδικά, σε συνδυασμό με τις αποχωρήσεις βασικών παικτών, η συνολική εικόνα θα αλλάξει σε ποσοστό άνω του 50 τοις εκατό απ’ αυτές που έδειξε ο “ιστορικός” στις δυο -απολύτως επιτυχημένες-προηγούμενες περιόδους.
Καλά είναι τα κλισέ “ουδείς αναντικατάστατος” και το “μοναστήρι να είναι καλά”, αλλά ακόμα και με την στατιστική των πιθανοτήτων, είναι δύσκολο για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, με άλλο προπονητή και αλλαγές στον κορμό της ομάδας να συνεχιστεί η ύπαρξη της ίδιας “χημείας”, ομοιογένειας, ώστε να μην ξεκολλήσει ο Πανιώνιος από την πρώτη πεντάδα και ενώ παράλληλα θα τον περιμένουν…άπαντες για να μην επαναλάβει την περσινή και προπερσινή πορεία του.
Εκτός κι αν εκτός από το “μαγικό φίλτρο” της Νέας Σμύρνης που πίνουν όσοι φορούν την φανέλα, υπάρχει και “μαγικό ραβδάκι” που κρατά ο Ζαμάνης. Χρειάζεται υπεραισιοδοξία και κυρίως τύχη για να πετύχουν ξανά οι περισσότερες επιλογές που θα γίνουν.
Η πίεση χρόνου μέχρι τον πρώτο ευρωπαϊκό αγώνα του Γιουρόπα Λίγκ στις 13 Ιουλίου είναι πρόσθετος αντίπαλος για τον προγραμματισμό της επόμενης περιόδου. Η ευρωπαϊκή έξοδος, ύστερα από 9 χρόνια, είναι το επιστέγασμα της προσπάθειας που έχει γίνει στα δυόμισυ τελευταία χρόνια και ειδικά εφέτος πήρε «σάρκα και οστά» με την αδειοδότηση που δόθηκε στην ΠΑΕ, αλλά πέραν του ονόρε, κάποιων μικρών εσόδων και της πρόκλησης για πρόκριση στον επόμενο γύρο, μπορεί να υπάρξει αγωνιστικός προσανατολισμός με «διπλή» προετοιμασία για τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και τον Αύγουστο για το πρωτάθλημα.
Αν “τριτώσει” φυσικά, θα είναι το “θαύμα των θαυμάτων” και ο Ζαμάνης πρέπει να αρχίσει διδασκαλία σε σεμινάρια.
 
                       Το “τέρας” του ελλείμματος
Στον τομέα, όμως, που η διοίκηση των τελευταίων δυόμισυ χρόνων, πήρε πρωτάθλημα, το οποίο η ομάδα “κυνήγησε” για 10 αγωνιστικές, περίπου, από την δεύτερη θέση, είναι το οικονομικό. Ο συνδυασμός της ομάδας που πρωταγωνιστεί και ταυτόχρονα, προσπαθεί να “σκοτώσει” το “τέρας” των 5,5 εκ. ευρώ που παρέλαβε ως επιτροπή σωτηρίας από την  διοίκηση Τσάβαλου, άφησε εκατοντάδες στόματα…”ανοιχτά”. Το μνημόνιο του Πανιωνίου ήταν σκληρό με την απαγόρευση μεταγραφών για παίκτες άνω των 24 ετών, τις δεκάδες περικοπές, τους απλήρωτους εργαζόμενους της ΠΑΕ και την καλοπροαίρετη υπομονή των περισσοτέρων παικτών. Για όσους έφυγαν…νύχτα και ελεύθεροι, γιατί ήταν όντως απλήρωτοι, η συνέχεια της καριέρας τους, μάλλον απαρατήρητη έχει περάσει. “Ξεχάστηκαν” την ίδια ώρα που έφυγαν από το γήπεδο…
Η οικονομική διαχείριση αποτελεί επίτευγμα και χαίρει παραδειγματισμού.
Τον Οκτώβριο του 2014, μετά την κηδεία της Στέλλας Κουλμπαλόγλου και έχοντας απέναντι του, τον έναν εκ των δυο Κυπελλούχων προέδρων της ΠΑΕ, ο Ζαμάνης, παρουσία του συνεταίρου του, Χρήστου Δάρα, έδινε την πρώτη, οικονομική δέσμευση για την ρύθμιση των χρεών προς την εφορία και το ΙΚΑ: “Λουκά, εγώ δεν ανέλαβα τον Πανιώνιο για να είμαι…περαστικός. Θα μπούμε στην ρύθμιση των εκατό δόσεων και μετά θα τους κερδίζουμε όλους, μέσα-έξω”!
Εκ τότε, το έλλειμμα των 7,2 εκ. ευρώ  έχει μειωθεί στα 2 εκ. και δεν αλλάζει κεραίας η τακτική όλων των χρημάτων που προέρχονται από πωλήσεις να κατευθύνονται στην περαιτέρω μείωση των χρεών.
Ο Πανιώνιος έφτιαξε το…δικό του «ΤΑΙΠΕΔ» και  μέχρι τώρα δείχνει ότι η αποτελεσματικότητα στην μείωση του χρέους, πάει καλύτερα και από την εκάστοτε κυβέρνηση των μνημονίων.
Μέχρι και πρόσφατα, δέκα ημέρες πριν εκπνεύσει η…πεντάχρονη προθεσμία, εμφανίσθηκε οφειλή του Τσότσαλιτς, ύψους 70 χιλιάδων ευρώ που μπήκε σε διακανονισμό.
Γιατί έγινε συνήθεια στον Πανιώνιο, αλλά και σε άλλα σωματεία, οι προηγούμενες διοικήσεις να αφήνουν χρέη στις επόμενες και να μην υπάρχει προνόηση για το μέλλον και τους επόμενους παράγοντες που θα αναλάβουν.
Χρέος άφησε και ο Τσακίρης, αυξημένο χρέος άφησε και ο Βεντούρης, ακόμα πιο αυξημένο χρέος άφησε και ο Τσάβαλος. Τελεία.
Όποιος θέλει να υποστηρίζει το αντίθετο, ας περάσει από τα γραφεία της ΠΑΕ να δει τιμολόγιο 600.000 ευρώ για δημόσιες σχέσεις της ΠΑΕ από εταιρία γνωστού πολιτικού «τζακιού» στην θητεία Τσακίρη, ο οποίος πλήρωσε προσωπικά τις 500 χιλ, αλλά το υπόλοιπο έμεινε οφειλή για την ΠΑΕ και ακόμα υφίσταται, έστω κι αν δεν υπάρχει διεκδίκηση εξόφλησης. Κι ανάθεμα αν ποτέ έγιναν δημόσιες σχέσεις.
Γι’ αυτόν τον λόγο είναι χρέος και καθήκον του Ζαμάνη και των συνδιοικούντων, όταν και όποτε φύγουν από την διοίκηση, να αφήσουν μηδενικό έλλειμμα, καθώς οι συγκεκριμένοι παράγοντες βίωσαν στο πετσί τους, το σφίξιμο της θηλιάς του ελλείματος  στην λειτουργία της ομάδας, στις μεταγραφές και σε κάθε κίνηση που πρέπει να συνεχίσει να είναι μετρημένη και υπολογισμένη.
Πρωτάθλημα οικονομικής διαχείρισης θα πάρουν, δεν θα δώσουν το παραμικρό άλλοθι στους όποιους επόμενους να μιλούν για τροχοπέδη χρεών και εν γένει θα πρόκειται για ιστορική αναφορά στην υπεραιωνόβια πορεία του συλλόγου, ότι παραδόθηκε ταμείο χωρίς έλλειμμα. Μεγαλύτερος τίτλος και από την ευρωπαϊκή έξοδο, την όποια μεταγραφή αεροδρομίου, είναι η οικονομική ανεξαρτησία της ΠΑΕ, όταν ειδικά υπάρχουν δημοσιοποιημένα παράπονα παικτών άλλων ομάδων για οφειλές…
Αλήθεια, μια επιταγή του Μπουμάλ επεστράφη μία ή δυο φορές πίσω, ως αδυναμία πληρωμής της;
                             Κάθε αγώνας και γιορτή
Οι Πανιώνιοι είναι παθιασμένοι με την ομάδα τους, αλλά είναι και εκλεκτικοί. Αν το θέαμα δεν τους ικανοποιεί, θα αποφύγουν να πάνε στο γήπεδο. Υπήρχε και θα υπάρχει μεγάλη συσπείρωση για την αποφυγή υποβιβασμών, αλλά αυτή η ψυχοφθόρα διαδικασία των τελευταίων χρόνων για το «πέφτουμε-μένουμε» και το μέτρημα των βαθμών στις τελευταίες αγωνιστικές, απομάκρυνε την πλειοψηφία του κόσμου από τις εξέδρες.
Εξαίρεση αποτελούν οι «Πάνθηρες» που έχουν σταθερή παρουσία και συμπαράσταση στην ομάδα. Ο Ζαμάνης δεν τα έβαλε ποτέ με τον κόσμο, γιατί προερχόταν απ’ αυτόν και είχε αφουγκραστεί την δυσαρέσκεια του. Ήταν της άποψης ότι «δεν φταίει ο κόσμος που δεν έρχεται στο γήπεδο. Έχει ταλαιπωρηθεί πολύ. Πρώτα, φτιάχνεις ομάδα και μετά υπάρχουν απαιτήσεις από τον κόσμο» όπως έλεγε ο ίδιος.
Μόνο μια φορά, φωτογράφισε την μακέτα των αδιάθετων εισιτηρίων διαρκείας και ζήτησε από τον κόσμο να συνδυάσει τις απαιτήσεις του με την αγορά τους. Ο Ζαμάνης δεν ξαναβγήκε παραπονούμενος στην αναφορά για την παρουσία του κόσμου. Πέτυχε κάτι μεγαλύτερο. Μετέτρεψε κάθε αγώνα του Πανιωνίου σε κάλεσμα γιορτής. Ειδικά στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, παρά την πώληση του Ανσαριφάρντ, ο Πανιώνιος έμεινε επί δυόμισυ μήνες «καρφωμένος» σαν…πινέζα στην δεύτερη θέση της βαθμολογίας.
Ο μέσος όρος των εισιτηρίων ανέβηκε 3 θέσεις στην Σούπερ Λίγκ. Η ομάδα βγήκε μπροστά και πριν από κάθε εντός έδρας αγώνα, οι παίκτες πήγαιναν σε σχολεία για να δώσουν εισιτήρια. Ένα καλά σκηνοθετημένο βίντεο ήταν το διαδικτυακό κάλεσμα στον κόσμο. Γέμισαν οι θύρες απέναντι από τα επίσημα. Η πόλη «ξύπνησε» ξανά για τον ιστορικό. Ήρθαν οι νίκες. Ήρθε ο εθισμός στις νίκες. Είναι πολύ μεγάλη απόσταση των κοντράστ συναισθημάτων από το «πάλι καλά που δεν χάσαμε από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και να είμαστε και ευχαριστημένοι» στο «ήμασταν καλύτεροι και στεναχωριόμαστε που δεν νικήσαμε». Οι σχέσεις των παικτών με την εξέδρα, δυνάμωσε πολύ. Οι φωτογραφίες όλης της χρονιάς και οι δηλώσεις των παικτών αποδεικνύουν ότι ο κόσμος του Πανιωνίου ξέρει να αναγνωρίζει και να αποθεώνει αυτούς τους παίκτες που έκαναν κατάθεση ψυχής, σεβάστηκαν τον σύλλογο, ήθελαν και έγιναν κομμάτι της ιστορίας του, ανέβασαν ψηλότερα την «κυανέρυθρη» φανέλα που ήταν και παραμένει «βαριά» και αντίθετα δεν έφυγαν…νύχτα και «χάθηκαν» στην μεγαλύτερη ομάδα που πήγαν, γιατί δεν μέτρησαν καλά το δικό τους μέγεθος…
Ο Σιώπης, ο Ρισβάνης, ο Γιαννιώτης, ο Καρίμ και όσοι άλλοι φύγουν ως κύριοι, μπορεί να επιστρέψουν κάποτε, θα είναι φίλοι του Πανιωνίου και θα έχουν μια θέση στην εξέδρα.
 
                     Ο στόχος του προπονητικού κέντρου
Ωραίο ήταν το «Απήλιον», αλλά δεν ήταν του Πανιωνίου και το μοναδικό κέρδος για την ομάδα, πέραν της φιλοξενίας της στο προπονητικό κέντρο του πρώην ιδιοκτήτη, ήταν χρηματικό από την πώληση του στον Παναθηναϊκό. Η ομάδα συνεχίζει να είναι… «τσιγγάνα». Ο στόχος δημιουργίας νέου προπονητικού κέντρου και πάλι στην περιοχή της Βάρης, είναι εφικτός και έχει δρομολογηθεί για να αγορασθεί νέα έκταση. Η «κληρονομιά» ενός τέτοιου έργου που θα ανήκει, πάντα στον Πανιώνιο, θα αποφέρει μεγαλύτερα κέρδη και στο απώτερο μέλλον, από την όποια αγωνιστική επιτυχία. Αυτή είναι και η φιλοσοφία του Ζαμάνη για τα οφέλη που θα έχουν και οι μικρότερες ομάδες Κ-20, Κ-17 και τα τμήματα ακαδημιών για την ανάδειξη νέων ταλαντούχων παικτών.
                      Περιμένετε ακόμα τον επόμενο «Ωνάση»;
     Μετά απ΄ αυτόν τον απολογισμό των τόσων πολλών που έγιναν σε τόσο μικρό διάστημα, μου προκαλούν μόνο… γέλια, συζητήσεις και προσδοκίες της εξέδρας για την προσέλκυση ενός επενδυτή με… «ουρά» εκατομμυρίων ευρώ.
«Πολύ καλά φτάσαμε ως εδώ, αλλά αν είχε η ομάδα και έναν επενδυτή, θα απογειωνόταν».
Δηλαδή, τώρα που το…μαγαζί έγινε ελκυστικό, το μόνο που μας λείπει είναι ο  νέος «Ωνάσης».
Φυσικά και «εχθρός του καλού είναι το καλύτερο», αλλά ο Πανιώνιος και πολλές ομάδες του ίδιου μεγέθους, είχαν επενδυτές και ψηλότερα δεν έφτασαν, παρά μόνο πρόσκαιρα. Και μετά η προσγείωση ήταν αναγκαστική και με χαντάκωμα του μέλλοντος τους. Και κάποιες «χάθηκαν» στον χρόνο.
Ωραίος και ο «Λόλο», ωραίος και ο Ρεκόμπα, ωραίες όλες οι μεταγραφές αεροδρομίου, αλλά οι διακανονισμοί παλιών οφειλών προς παίκτες, γεμίζουν τόμο. Σκεφτείτε τον όγκο των χρημάτων που έχουν δοθεί.
Ας αναλογιστούν ρεαλιστικά την πραγματικότητα της επόμενης ημέρας, οι νοσταλγοί του τέως και του προκατόχου του και όσοι περιμένουν να στρώσουν χάλι στην πλατεία για τον νέο επενδυτή. Και εν κατακλείδει, έγινε πρόταση στον τέως ιδιοκτήτη δυο φορές να ενεργοποιηθεί στην διοίκηση, έχοντας ασφάλεια και εμπιστοσύνη στον Παυλόπουλο, αλλά μάλλον δεν θέλει ούτε να…ακούει. Τώρα στην επιτυχία των δυο τελευταίων χρόνων, μάλλον, η ζήλια πάει σύννεφο
Ο Πανιώνιος έχει την καλύτερη διοίκηση που αρμόζει στο μέγεθος του συλλόγου σε εποχές οικονομικής κρίσης  και σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες της Σούπερ Λίγκ, πήγε κόντρα στο επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου και πρόσφερε θέαμα.
Με πολλή καθημερινή δουλειά και χωρίς οικονομική άνεση.
Για όλους αυτούς τους λόγους και βλέποντας τον εκ Καλλιθέας μεταγραφή, κουμπάρο μου, συνάδελφο και κορυφαίο σπίκερ Αλέξη Σπυρόπουλο  να πετάγεται από την θέση του σε κάθε ευκαιρία και γκολ του ιστορικού στο γήπεδο, να υπερασπίζεται την ομάδα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά, αρχίζεις και σιγοντάρεις… «μας πήρες τα μυαλά».

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: