Ας “αγαπήσουμε” τα παιδιά μας πιο σωστά!!!!!!

Από τον Σταμάτη Β.

Μπορεί το site να είναι αθλητικό το λέει και η ονομασία του άλλωστε Πάμε Αθλητικά αλλά και εμείς που γράφουμε είμαστε άνθρωποι και δεν έιναι όλα αθλητικά.

Στο σημερινό μου άρθρο δεν θα ασχοληθώ με την ομάδα μου τον Πανιώνιο αν και έχει θέματα πολλά ειδικά στο μπάσκετ, αλλά θα ασχοληθώ με το θέμα οικογένεια και παιδιά!!!

Εκεί λοιπόν που καθόμουν να αρθρογραφήσω στον υπολογιστή μου για την ομάδα μου ( το ένα μου παιδί η μικρή μου ηλικίας σχεδόν 6 ετών έβλεπε παιδικά στην τηλεόραση και ο μεγάλος μου σχεδόν 7 ετών κοιμόταν) η γυναίκα μου απέναντι μου στον άλλο υπολογιστή δούλευε όπως συνήθως δηλαδή κάνει καθώς η εργασία της είναι μέσω του υπολογιστή της.

Το φαγητό στον φούρνο να ψήνεται το αρνάκι μας για να το φάμε το μεσημέρι!!!

Μια Κυριακή όπως τόσες πολλές ίδιες Κυριακές!!!

Τι με έκανε όμως να γράψω όλα αυτά και γενικά για την οικογένεια και τα παιδιά?

Εκεί που αρθρογραφούσα λοιπόν ξαφνικά η σύζυγος μου άρχισε να κλαίει.

Υπέθεσα ότι κάτι έγινε με την δουλειά της ή κάτι κακό διάβασε στο κινητό ή στα κοινωνικά μέσα για κάποιον γνωστό μας.

Την ρώτησα επανειλημμένα το τι είχε συμβεί και είχε βάλει τα κλάματα. Τότε μου είπε ότι μόλις είχε διαβάσει ένα άρθρο το οποίο την άγγιξε πολύ. Μόλις είχα σταματήσει να αρθρογραφώ και από μόνη της ξεκίνησε να μου διαβάζει το συγκεκριμένο άρθρο . Ήταν μια μητέρα όπου είχε ανοίξει την καρδιά της και έγραφε την δικιά της ιστορία η οποία είναι λίγο πολύ παρόμοια με πολλές οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά και που εμένα με ταύτιζε πάρα πολύ σε πολλά πράγματα.

Όλοι μας, μας έχει κάνει η ζωή η καθημερινότητα μας να δίνουμε σημασία μόνο στα απαραίτητα, να ετοιμάζουμε τα φαγητά μας και για τα παιδιά για το σχολείο, να τα κάνουμε μπανιο και να προσέχουμε το σπίτι να είναι καθαρό.

Φωνές πολλές, τόσο στα παιδιά μου είτε από εμένα ( λίγο λιγότερο επειδή εγώ είμαι στην δουλειά πιο πολλές ώρες) είτε από την σύζυγο μου που είναι στο σπίτι σχεδόν όλη την ημέρα καθώς εργάζεται από το σπίτι.

Οι φωνές για το ότι δεν μαζεύουν τα πράγματα τους ή το δωμάτιο τους με τα παιχνίδια είναι έντονες και καμιά φορά θεωρώ ότι ακουγόμαστε και πιο έξω από το σπίτι μας.

Πέρσι ένα γεγονός από έναν θάνατο ενός παιδιού μικρού εδώ στην γειτονιά μας ( αυτοκτόνησε λόγο μπούλινγκ που δεχόταν ) μας ταρακούνησε αρκετά αλλά αυτό μόνο για ελάχιστο καιρό καθώς πάλι η καθημερινότητα μας έκανε να το ξεχάσουμε και να φωνάζουμε.

Χρόνο για τα παιδιά μου για εμένα μιλάω  ελάχιστος.

Δεν παίζω σχεδόν καθόλου μαζί τους. Έρχομαι από την δουλεία και θα κάτσουμε να ετοιμάσουμε τα φαγητά τους για αύριο, θα φάμε, θα τα κάνουμε μπάνιο και ύπνο. Πολλές φορές εγώ θα είμαι με το κινητό και θα είμαι στο ίντερνετ στο facebook ή θα μιλάω με τους φίλους μου ή θα παίζω παιχνίδια. Καμία επικοινωνία με τα παιδιά μου. Εκείνα ή θα βλέπουν τηλεόραση παιδικά ή θα θέλουν να παίξουν βιντεοπαιχνίδια και το βλέπω λογικό αφού το ίδιο κάνω και εγώ.

Έχουμε τόσα παιχνίδια να παίξουμε και έχουμε όπως είπα και πριν δυο δωμάτια παιδικά, ένα για να κοιμηθούν και ένα με δυο γραφεία και με παιχνίδια για να παίζουν, κιόμως δεν παίζουν τόσο καθώς ακολουθούν το πρόγραμμα μας που δυστυχώς είναι λάθος.

Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα που δεν δουλεύω είμαι με το κινητό στο χέρι και στο ίντερνετ, αυτά ψιλοπαίζουν, μοναδική μας επαφή η ώρα του φαγητού και του ύπνου.

Να καθαρίσουμε το σπίτι να μην το λερώνουν και άλλα τέτοια.

Όταν έρχονται φίλοι στο σπίτι ναι οκ παίζουν τα παιδιά μας μεταξύ τους, όταν όμως κάποιοι φίλοι μας δεν έχουν παιδιά τότε για να χαλαρώσουμε και εμείς τους δίνουμε τα κινητά μας ή το τάμπλετ.

Έλεγχος κανένας εκείνη την στιγμή για το τι κάνουν και το τι βλέπουν εκείνη την στιγμή. Μετά ναι αφού φύγουν κοιτάω το ιστορικό μα ότι και να γίνει αν δει κάτι κακό το παιδί εγώ θα το έχω δει πιο μετά….

Το άρθρο που διάβασε η σύζυγός μου έλεγε η μητέρα ότι φώναζε για τις βρωμιές που έκαναν τα μικρά της και εκείνη με τον σύζυγο της έκαναν δουλειές. Φώναζαν για έναν μεγάλο λεκέ που είχε κάνει το ένα από τα 3 τους παιδιά. Είχαν ένα αγοράκι πιο μεγάλο και 2 δίδυμα τα οποία λέρωναν συνεχώς.

Ο μεγάλος τους γιος έπαιζε με ένα μαρκαδόρο και όπως τον άνοιξε του έπεσε όλο το μελάνι το μπλε στο καινούριο χαλί.Έγινε χαμός φωνές, το χαλί όσο και να το καθάριζαν δεν καθάρισε ποτέ.

Μετά από 2 χρόνια το αγοράκι διαγνώστηκε με καρκίνο και μετά από λίγο καιρό δυστυχώς πέθανε.

Μακάρι να ζούσε το παιδάκι της και ας λέρωνε και 100 χαλάκια λέει η μητέρα της και το ίδιο λέμε όλοι οι γονείς .

Ας ζήσουμε λοιπόν τα παιδιά μας όλοι!!!

Ας τους δώσουμε πιο πολλές ώρες να ασχοληθούμε μαζί τους!!!

Δεν λέω ότι δεν τα αγαπάμε ή ότι οι συγκεκριμένοι γονείς δεν αγαπάνε τα παιδιά τους.

Ας αφήσουμε το σπίτι να το χαρούν τα παιδιά μας, αφού δεν τα αφήνουμε να παίζουν έξω όπως εμείς (τουλάχιστον εγώ στις πλατείες ήμουν όλο το καλοκαίρι και στην θάλασσα).

Ας αγαπήσουμε πιο σωστά τα παιδιά μας που τόσο πολύ θέλουμε και να σεβαστούμε ότι κάποιοι άνθρωποι θέλουν παιδιά και δεν μπορούν να κάνουν!!!

Δεν είναι ανάγκη να έχουμε κάποια απώλεια για να καταλάβουμε το λάθος μας!!!

 

Please follow and like us:
error0

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.